۱۸ شهریور ۹۹ یا به عبارتی ۹ سپتامبر ۲۰۲۰

سالهای زیادی را دو نفره جشن گرفتیم و سالهایی را نیز هم سه نفره! حتی یکسال را بی هم گذراندیم!
و اما امسال و سالهای بعد را . . .
پیچک درونت، امسال همراه جشن سالگرد ۱۴ام ماست.
۱۴ سال است که افتخار همراهیت را دارم.
۱۴ سال!
میدانی یعنی چه؟
یعنی ۱۴ نوروز
یعنی ۱۴ تا ۳۶۵ روز و چند روز هم شاید اضافه تر!
یعنی خیلی زیاد، خیلی.
تو را ۱۴ سال تمام زندگی کرده ام، نفس کشیدم، عاشقی کردم.
امشب که با هم، آنچه گذراندیم را مرور میکردیم، همه اش لذت بود، حتی سختی هایش که کم هم نبودند، حتی آنها را هم لذتبخش گذراندیم.
تو در آستانه مادر شدن و هنوز جذاب، هنوز و تا همیشه زیبا، هنوز خوش اندام و قشنگ و تا همیشه عزیز جان من و نیمه منی.
سالهای پیش رو را ۴ نفره و شاید حتی ۵ و ۶ نفره خواهیم گذراند و من به یقین مطمئنم، که نقش های جدید ما نه تنها خدشه ای در عمق این عاشقیت خواهد گذاشت و بلکه ما را عمیق و عمیق و عمیق تر به هم گره خواهد زد.
در آستانه شروعی دوباره و به یاد باغ یلان و خستگی تو از آرایش مو و هزاران هزار خاطره جذاب و زیبا که هر سال در این لحظه ها مرورش چنان قندی در دلم آب میکند که نگو نپرس، تو را، جذاب ترین مادر دنیا را، همراه ترین و همسرترین و همسفرترین و بیشتر، رفیق ترینم را، عاشقانه، بی تا، بی حد و مرز، دوستت دارم.